HUNCHEN จอมโจรที่รัก

ต่อจากเด็กดี “หยุดทีเถอะ..ได้โปรด..อื้อ” ร่างโป่งเลื่อนมากดจูบริมฝีปากร่างบางเพื่อหยุดคำร้องห้ามที่น่ารำคาญ ความหวานที่เขาได้รับมันช่างน่าหลงใหลยิ่งนักหอมหวานจนเขาหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ             ปลายลิ้นอุ่นๆ แทรกเข้าไปในโพรงปาก หวังจะชิมรสหวานจากภายใน ร่างบางพยายามขัดขืนเต็มที่ จนร่างโปร่งถึงต้องยกมือขึ้นบีบบังคับไว้ เขาจับปลายคางมนให้หันมาตอบสนอง ไม่นานก็ถอนริมฝีปากออกมา จอมโจรชื่อดังไล่จูบลงไปเรื่อยๆ จนไล่มาถึงแอ่งสะดือแสนสวย จนอดไม่ได้ที่จะส่งลิ้นร้อนไปทักทาย แล้ววนลิ้นไปรอบๆ อย่างใจร้อนรุ่ม “ไม่นะ..ตรงนั้นอย่า..” จงแดได้แต่ร้องห้ามเสียงหลง เมื่อมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงของเขาออกพร้อมๆ กับชุดชั้นในที่ปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้     “สวยจริงๆ” ร่างโปร่งเอ่ยชมออกมาราวชอบใจ เมื่อเห็นส่วนที่กำลังตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ของร่างบาง คงไม่เคยสินะ ถึงได้ตื่นตัวเร็วขนาดนี้ “ดูสิคุณหนูคิม” จอมโจรพูดพลางแตะนิ้วไปที่ส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่าย จนอีกคนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางหวานออกมา “อึก อื้ออ อย่าา” มือเรียวยกขึ้นปิดกั้นเสียงน่าเกลียดนั่นไว้ทันที “อื้อ....” แต่ก็ต้องร้องออกมาในลำคอเมื่อส่วนแข็งขืนโดนกอบกุมด้วยฝ่ามือของคนด้านบน แผ่นอกเล็กถึงกับสั่นสะท้าน ความรู้สึกแปลกใหม่นี่มันอะไรกัน หยดน้ำสีขุ่นไหลออมาจากส่วนปลายเล็กน้อย  ทำเอาคนที่เห็นถึงกับฉีกยิ้มกว้าง ร่างโปร่งเอื้อมไปปัดฝ่ามือที่พยายามปิดเสียงครางหวานหูจากเรียวปากบางอมชมพูที่เขาแสนหลงใหล จากนั้นเขาก็เลื่อนใบหน้าขึ้นไปจูบกับร่างบางอีกครั้ง โดยมือหนาที่กอบกุมส่วนน่ารักนั้นก็ยังทำหน้าที่อย่างดี เสียงครางฮือที่ดังอยู่ในลำคอช่างหวานหูยิ่งนัก มือหนาพลิกตัวร่างบางให้คว่ำลงกับที่นอนนุ่ม ยันกายตนเองขึ้นคร่อมทับจนแนบชิด เข็มขัดหนังสีดำถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยสแล็คสีดำเนื้อดีที่เขาถอดมันแล้วกองไว้กับพื้นเตียง เวลานี้จอมโจรชื่อดังไม่รู้จะรั้งอารมณ์ตัวเองได้อีกนานแค่ไหน ยอมรับว่าอยากลิ้มลองคนตรงหน้าใจจะขาด คุณหนูคิมผู้บริสุทธิ์          นิ้วยาวถูกส่งเข้าไปในช่องทางสีสวยที่ปิดสนิท พยายามควานหาจุดรวมความรู้สึกของร่างบางแสนสวยที่เขากำลังลุกล้ำ ความอุ่นร้อนที่ได้สัมผัสปลุกเร้าให้เร่งสอดใส่เข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่เพราะความบริสุทธิ์จึงทำให้ช่องทางที่ว่าฝืดเคืองไม่สามารถสอดมันเข้าไปได้อย่างที่ต้องการ  “อ๊ะ เจ็บ เจ็บ ม ไม่นะ”  มือเรียวจิกลงบนฟูกหนาที่ยับย่น กำผ้าปูที่นอนแน่นจนแทบจะจิกขาดติดมือ “อ่า อย่าเกร็ง อึก” เขาก้มกระซิบบอกอีกคนเสียงพร่าเพราะแรงอารมณ์ ความใจร้อนก็ยิ่งดึงดันให้ลงมือกระทำกันอย่างไม่คิดปราณี “ไม่...ฮึก..ฮือ..” จงแดเริ่มร้องไห้เพราะหวาดกลัวในสิ่งที่คนด้านบนกำลังกระทำ  น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเสียใจหลั่งไหลเป็นสายจนรดลงบนหมอนใบหนาที่กำลังซุกหน้าลงจนเปียกชุ่มไปหมด ช่องทางด้านหลังกำลังถูกรุกล้ำเข้ามาด้วยสองนิ้ว ค่อยๆกวาดวนไปรอบๆเพื่อเบิกทาง ช่วงแขนแกร่งรั้งสะโพกบางเล็กให้เข้ามาแนบชิด เห็นท่าทีว่าอีกคนคงคลายเจ็บได้แล้วก็ไม่รีรอที่จะถอนมันออกมาอย่างรวดเร็ว คนถูกย่ำยีก็ได้แต่ร้องคราง จากปลายนิ้วก็กลายเป็นส่วนแข็งขืนที่กำลังดันเข้ามา จนอีกฝ่ายที่ไม่ได้ตั้งตัวต้องร้องเสียงหลง "อึก.. ไม่ ไม่ จ เจ็บ ฮืออ" แต่ความคับแคบก็ไม่สามารถทำให้ส่วนที่ว่านั่นเข้ามาได้อย่างถนัดนัก จอมโจรชื่อดังทำสีหน้าเหยเกเพราะความคับแน่นในทางสวาทที่ขยับเข้าไปได้เพียงนิดเดียว เพียงแค่ส่วนปลายก็รู้สึกดีถึงขนาดนี้แล้วนี้ ถ้าเขาสอดใส่เข้าไปหมดล่ะ เขามีความสุขจนสำลักตายไปเลยรึป่าว "อื้อออ เจ็บบบ" ในที่สุดส่วนแข็งขังทั้งหมดก็ถูกส่งเข้ามาพรวดเดียว “อ๊า......” น้ำตาสีใสไหลซึมออกมาจากดวงตาหวานด้วยความเจ็บปวด "อืมมมม" ร่างโปร่งเริ่มสาวแก่นกายที่กดแช่ไว้เข้าออกจนสุดความยาว จากจังหวะเนิบๆ เริ่มเร็วรัวและแรงขึ้นจนตัวของร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่หนักหน่วง "อ๊ะ อ๊า อึก อ๊า" ความรู้แปลกใหม่เริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดก่อนหน้า จนร่างบางไม่สามารถทนเก็บเสียงที่น่ารังเกียจนั่นได้อีกแล้ว มือเรียวขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น เพื่อหวังจะระบายความรู้สึกทั้งหมดนั่นออกมา “เป็นยังไง รู้สึกดีมั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้ ลิ้นร้อนๆก้มลงเล็มเลียหยาดเหงื่อข้างหลังเนียนอย่างมัวเมา   “อื้อ..”เสียงร้องครางออกมาเป็นคำตอบ เจ็บปวดไปทุกครั้งที่โดนกระทำอย่างรุนแรง แต่ก็มีความรู้สึกวาบหวามภายในช่องท้องเข้ามาปนแทรก “ตอดฉันดีจริงๆ” กระซิบบอกใกล้ใบหูขาวที่แดงระเรื่อเพราะแรงอารมณ์ ร่างโปร่งเริ่มขบเม้มเบาๆ เพื่อสร้างความเสียวซ่านให้อีกฝ่าย “อื้ออ อ๊าา แรงอีก อื่ออ” มิอาจอั้นความรู้สึกอยากที่ปะทุขึ้นมาได้จนต้องขอร้องอีกฝ่ายอย่างหมดสภาพ “งั้นเหรอแบบนี้ดีไหม” ร่างโปร่งออกแรงกระแทกเข้ามาอย่างรวดเร็ว “อ้ะ..อ๊า..” ความเสียวซ่านทำให้จงแดเผลอทำให้หลุดเสียงน่าเกลียดออกมาอย่างไม่นึกอายอีกต่อไป “ชอบแบบนี้ใช่มั้ย” “......” จงแดไม่อาจตอบอีกคนได้ เพราะกำลังตกอยู่ในห้วงของอารมณ์ที่อีกคนสร้างมันขึ้นมาอย่างหลงใหล “หึ” ร่างโปร่งพลิกใบหน้าหวานให้หันมามอง พร้อมขยับพลิกร่างเล็กให้หันมานอนราบลงกับที่นอนนุ่ม ยกขาเรียวขึ้นสูงแล้วสอดใส่ส่วนแข็งขืนลงไปให้ลึกลงกว่าเดิม “อื้อออ” ร่างบางหน้าแดงซ่านเมื่อเนห็นร่างกายที่ดูแข็งแรงของคนที่เชื่อมกายกับตน แรงที่กระแทกที่ไม่ได้ลดลงเลย ออกจะแรงขึ้นกว่าเดิมอีก บวกกับข้อมือหนาที่กอบกุมส่วนนั้นของเขาที่ขยับขึ้นลงอย่างเร็วรัวนั่นอีก “ไม่ไหวแล้ว” ความอดทนกำลังสิ้นสุดเมื่อร่างกายกำลังตอดรับสิ่งนั้นอย่างรัวเร็ว “อ๊าาาา” ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานก็ถูกปลดปล่อยลงในที่สุด น้ำสีขุ่นไหลพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เปรอะไปทั่วใบหน้าและอกหนาแกร่ง จงแดหอบหายใจ เอาอากาศเข้าไปในปอดให้ได้มากที่สุด ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่กำลังคับแน่นอยู่ในช่องทางสีสวย รับรู้ถึงส่วนที่กำลังขยายพองจนใหญ่ที่ฝังแน่นอยู่ในช่องทางของเขา การขยับเข้าออกสามสี่ครั้งสุดท้ายที่ถูกส่งเข้ามาพร้อมกับหยาดหยดอุ่นร้อนมากมายเข้ามาภายใน เสียงครางในลำคอของอีกคนที่ระบายออกมาทำให้จงแดถึงกับหน้าแดงและหมดแรงไปเลยทีเดียว             จอมโจรชื่อดังล้มตัวลงนอนทับบนร่างอันบอบบางที่ตอนนี้เนื้อขาวทุกส่วนกลายเป็นสีแดงระเรื่อไปแทน บอกได้แค่ว่าร่างบางๆนี้กำลังทำให้เขาคลั่ง ร่างโปร่งถอดถอนส่วนนั้นออกมาจากอีกคนจนของเหลวมากมายค่อยๆ ไหลย้อนออกมา เตียงนอนหนาเต็มไปด้วยหยาดน้ำสีขุ่นปะปนไปด้วยเลือดสีจางๆจนเปรอะเป็นวงกว้างเต็มที่นอน       ร่างโปร่งจูบพรมไปทั่วพื้นที่หน้าหวาน แล้วเริ่มไล่มองไปทุกส่วนบนใบหน้าของอีกคนที่กำลังหลับตาพริ้ม ความอ่อนเพลียจากกิจกรรมเมื่อครู่ คงทำให้อีกคนหมดแรงจนหลับใหลลงไปอย่างง่ายดาย   "ฮึก ฮึก" เสียงร้องไห้สะอื้นของร่างบางดังออกมา น้ำตามากมายไหลลงอาบแก้มใส การกระทำที่ป่าเถื่อนจบลงไปนานแล้ว ส่วนตัวคนที่กระทำเอวก็หนีหายไปแล้ว ไม่มี... ไม่มีค่าเหลืออะไรอีกแล้ว ร่างกายของจงแดที่จะเก็บเอาไว้เพื่อคนที่รัก คนที่เขามอบใจให้ มันช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน ที่มาโดนใครก็ไม่รู้ย่ำยี รู้แค่ว่าใครคนนั้นเป็นจอมโจรชื่อดังที่เขาแสนเกลียด ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ดวงตากลมโตที่ช้ำไปด้วยจากการร้องไห้อย่างหนักปิดปรือลงเพราะความอ่อนล้า